De Belgische oorlogsbegraafplaats in Leopoldsburg werd aangelegd in 1928, naast een Duitse militaire begraafplaats uit de tijd van de bezetting tijdens WO I. Veel van de Belgische graven waren voor slachtoffers van de Spaanse griep, de epidemie die wereldwijd vreselijk huishield op het einde van de Grote Oorlog; heel wat soldaten bezweken er ook aan in het hospitaal van het Kamp van Beverlo op een steenworp van de huidige begraafplaats.
Na WO II werden de meer dan 500 Duitse doden overgebracht naar de Duitse militaire begraafplaats van Lommel. Op de vrijgekomen plek in Leopoldsburg werden vervolgens Belgische doden uit WO II begraven, o.a. krijgsgevangenen die in Duitsland omgekomen waren of niet-geïdentificeerde politieke gevangenen. Voor die twee laatste groepen werden op de site ook twee herdenkingsmonumenten opgericht.
In het totaal kregen hier meer dan 1.300 doden uit beide wereldoorlogen een laatste rustplaats. Achteraan werden bovendien ook enkele dwangarbeiders uit Sovjet-Rusland begraven die omkwamen terwijl ze in mensonterende omstandigheden werkten voor de Duitse bezetter tijdens WO II.
